donderdag 9 oktober 2014

Na een onderbreking....


Gesprek geopend. 1 ongelezen bericht.
 

Na een heerlijke vakantie met de Kids in Amerika vliegen we er weer in.
Het begint drastisch op te korten, we zijn nog lang niet klaar, gas geven dus!
Maandagmorgen zes uur begint al meteen met een rit naar Managua, Eduardo
heeft afspraken gepland in het CENAO en bij Los Pipitos.



Ondertussen zijn we bezig met de kinézaal in een nieuw jasje te steken, 
het is tijd dat er eens een likje verf en wat kleur op de muren komt. 
We wachten nog op een lokale schilder die het 
zaaltje volgende week nog gaat opfrissen met wat kindertekeningen. 
Maar .. alvorens te kunnen 
beginnen hebben we alle muren moeten afwassen en alle vogelnesten en pluimen moeten 
verwijderen, een grote kartonnen doos vol, een jeukerige bedoening.

Stilaan wordt de kiné van Corazones Unidos ook bekend bij de volwassenen, 
deze mevrouw is heel content dat ze haar armen weer kan optillen en haar 
haren weer zelf kan kammen, dank zij 
de oefeningen met Eduardo en het katrolletje van Valérie.





















De kussens rondom in het bed van Oscar zijn goed, maar de matras op speciale maat moet 
aangepast, niet gemaakt volgens tekening.

De diverse speeltjes die we hebben laten maken om de fijne motoriek bij kinderen te 
stimuleren hadden we beter in één keer zelf geverfd, dat betekent schuren en zelf 
opnieuw verven.

Je mag niet teveel opdrachten geven in één keer want dan loopt het mis!






















We dachten Doribel met haar nieuwe bed te verrassen maar ze was die dag niet erg in haar 
nopjes.

Doribel kampt met serieuze psychische problemen, deze kinderen worden in België in een 
instelling geplaatst omdat het thuis niet leefbaar is, hier moet de familie zelf alles opvangen.























MoNiCare in België wordt ongeduldig, en zij krijgen nu echt prioriteit!

We zijn dan ook onmiddellijk gestart met nog een paar fietsroutes uit te zoeken, over te
doen, aan te passen en hiervoor moet je zelf op pad.















Onderweg ontdekken we telkens nieuwe interessante dingen, maar er is tijd te kort om dit 
alles in te plannen in het programma, de mensen blijven maar veertien dagen, 
we moeten keuzes maken.

We hebben het programma doorgemaild, vergezeld van het nodige foto materiaal zodat 
ze voldoende info hadden om de eerste algemene info vergadering te kunnen geven, 
benieuwd naar de reactie van de deelnemers.

We hebben geprobeerd om een programma op maat samen te stellen zodat iedereen 
op zijn eigen niveau, op een plezante manier de kilometers kan overbruggen, in sommige 
gevallen kan genieten aan boord van de camionette, of eens een dagje zonder fiets.

Het regenseizoen is begonnen en sommige trajecten liggen er nu heel anders bij als in het 
droogseizoen.

Na lang aandringen, mailen en telefoneren hebben we eindelijk de meeste hotels kunnen 
vastleggen.
Je krijgt het ervan op je heupen hoe je hier achter alles aan moet blijven zitten.


Samen met het programma MoNiCare bezoeken we projecten van Damiaanactie, Prosalud
waaronder het Fans project en het project Corazones Unidos valt.

Een heel uitgepluis hoe het plaatje straks allemaal in elkaar moet passen.


Met Dr Toon hebben we hier in de buurt een route uitgeprobeerd, zo kon Gerard de uitgezette 
route controleren en ik als ongeoefende fietser was proefkonijn voor het traject van
22 Km, terwijl hij de rit vlot nog met een 40 Km heeft verlengd, hij zweert bij Coca Cola en 
zoete koekjes.









Voor het project van José uit Lommel hadden we een tekening ingediend om wasbakjes 
te laten maken voor een school in Terrabona, en ja ze zijn klaar. Ze worden gemonteerd 
door de Padres de Familias.

















De patronale feesten in heel het land gaan gepaard met vele defilés van schoolkinderen 
en volop muziek, hier in Darío viel het laatste optreden in het water, maar de sfeer was 
er niet minder gezellig om.



















Op de patroondag van San Francisco defileren honden, poezen en konijnen gezellig 
mee met hun baasjes door de straten van Darío.








Blog oktober.docx wordt weergegeven.

zondag 7 september 2014

Reisverslag Jan en Michel

Hallo allemaal,

Ondertussen kregen we Katrien en Sien uit Overpelt ook nog even op bezoek. Ze waren op doorreis naar Costa Rica. 





Jan en Michel waren de volgende bezoekers, ze hebben ons geholpen bij het uitzoeken van enkele fietsroutes voor MoNiCare. 
We vinden het heel fijn dat ze een verslagje en foto s maakten voor onze blog.



Ervaringen van ons verblijf bij Gerard/Rina in Dario Nicaragua van 14/08 t/m 24/08/2014.

Samen op reis met Jan . Het leek ons 'n mooi doel en heel boeiend om hun leven en werk ,dat we tot nu toe alleen kenden van verhalen, mails en blog , eens van dichtbij mee te maken , te voelen en te ervaren.

We hebben ons helemaal overgeleverd en wilden hun werkritme helemaal volgen. En dat hebben we geweten. Voor ons slechts enkele dagen inspanning voor hen bijna iedere dag.
De eerste drie dagen hebben we samen verschillende fietsroutes bekeken, dit wat betreft
mogelijkheid, moeilijkheidsgraad en duur van de tochten. We zouden zo willen mee fietsen, het lijkt ons een hele ervaring.
Ook verschillende hotels werden gekeurd en sommige werden voorlopig vastgelegd. Er zijn niet zoveel hotels met voldoende capaciteit op de route ,dus toch nog werk aan de winkel.
Op onze logger zijn al verschillende indrukken neergeschreven, maar dit alles blijft een geweldige indruk nalaten over het werk van Rina/Gerard/Edoardo.

Ik heb me nooit kunnen voorstellen wat het woord "Campo" betekende,nu kan ik zeggen dat
de leef- en woonomstandigheden van deze mensen onbeschrijfelijk zijn. Het zijn meestal
seizoensarbeiders in de landbouw die dicht bij de velden , om niet te zeggen tussen de velden wonen en bij slechte oogst geen inkomsten hebben. Ook worden deze plantages dikwijls besproeid tegen onkruid en ongedierte wat nadelige gevolgen heeft voor de vele kinderen die daar moeten opgroeien. Daarbij liggen vele velden kilometers van dorpjes of kleine nederzettingen af en zijn ze met auto of motor niet bereikbaar, soms alleen met paard of uren lang wandelen.
Het is ontroerend om te zien hoe blij deze mensen zijn als ze hulp krijgen bij de verzorging van hun gehandicapte zoon of dochter. Zelf hebben ze niet de mogelijkheid om van hun schamel loon daar iets extra's van te doen, overleven is al moeilijk genoeg. Toch proberen de meeste Campo bewoners elkaar zoveel mogelijk te helpen. Dit vooral met het versjouwen van spullen.

De levensomstandigheden van deze mensen, die van water moeten leven waar zowel de was in wordt gedaan als ook de dieren komen drinken, zou voor ons dodelijk zijn.
De inzet van Gerard en Rina met Edoardo om deze mensen op te sporen, te registreren, te
evalueren en te kijken wat er gedaan kan worden ,is het voornaamste en zeer belangrijk werk. Het opzetten van medische en fysiotherapeutische zorg is een grote surplus en kan bijdragen in de integratie van de gehandicapte.
Er is al zoveel gedaan , maar er blijft nog zoveel te doen.

Bedankt, Rina en Gerard dat we dit hebben mogen meemaken, een onvergetelijke ervaring 

Vele lieve groeten,
Michel.





Lekker, Belgische vlaai

Ontbijt Laguna de Apoyo

La Gigantona in Leon




Matrassen en bedden leveren



Aankoop van staplank bij Famillias Especiales




Het nieuwe knutselmateriaal onmiddellijk in gebruik



Op weg naar Palo Blanco

Onderweg even afkoelen

Mario FANS kind van Jan en Moniek

Gallina India kip op zijn puurst

Jan met Norvin het FANS kind van oma en opa













Kunnen hier de fietsers van MONICARE passeren??








Onderweg, een dumpplaats van uitgesorteerde kleding
meestal afkomstig uit de VS

wekelijks worden hier grote hoeveelheden gestort en
door de plaatselijke bevolking uitgezocht

TE KOOP




















Sanitaire voorzieningen in een plaatselijk ziekenhuis
















Jan....vertrekken we van hieruit naar Peru??





Verslag van Jan bij het bezoek aan Rina en Gerard.

De bedoeling van ons bezoek was tweedelig. Het verkennen van een gedeelte van het
mountainebikeparcours voor het Monicaregebeuren, we zijn nl. ook twee fietsliefhebbers. Het hoofdaccent was toch ons inleven in de werksituaties van onze vrienden Rina en Gerard.

Op 14 augustus verkenden we de eerste rit van het parcours die vertrekt aan de
Ingang van het nationale park van de Masai-vulkaan en dan te fietsen via het stadje Masai naar het meer van Apoyo. We denken dat het een leuke eerste rit kan worden. Het wordt alleszins een boeiende eerste kennismaking met vele facetten van Nicaragua, overgoten met de nodige hoogtemeters om er een pittig ritje van te maken. De deelnemers worden beloond met een idyllische overnachting aan de rand van het Apoyomeer met geluiden van vogels en krijsende apen op de achtergrond. Een andere mogelijke rit vanuit Granada is dan weer vlak maar ontzettend mooi door zijn eenvoud van verhouding tussen mens en natuur. Mountainbiken op het strand van het grootste meer van Midden-Amerika, nadien op simpele binnenwegen langs kleinschalige landbouwbezigheden maar ook langs uitgestrekte rijstvelden en zijn bedrijven, het heeft wel iets bijzonders. De wegen, de natuur en de mensen zijn overal even boeiend maar het uitzetten van het parcours is geen sinecure als je de streek niet door en door kent. Ook het vinden van een telkens geschikte accomodaties voor een grote groep is niet voor de hand liggend als je ze niet verkend hebt.

Maandag 18 augustus was het dan zover, we gingen 1 week meedraaien in het dagelijkse
vrijwilligerswerk van Rina en Gerard. Hun en onze werkdag begon 's morgens om 7.30u.
Al vrij snel ging het de bergen in over kleine rotsachtige zandwegen waarbij Gerard al zijn
stuurmanskunsten moet aanspreken om de 4 x 4 op het bochtige pad naar boven maar ook weer terug naar beneden te krijgen in de achtergelegen gebieden in de bergen, de Campo zoals zij het noemen. Die dag werden 2 bedden voor gehandicapte kinderen geleverd en geplaatst, 2 paar orthopedische schoenen overhandigd, 2 nieuwe afspraken gemaakt en ook nazicht en controle gedaan van het watervoorzieningscircuit dat Gerard ontworpen en mede gemaakt had. Dit was wel telkens op verschillende locaties. We kregen een ongelooflijke inkijk in het bestaan, de privacy en de overlevingsproblematiek van mensen op plaatsen waar mogelijkheden op vooruitgang vrijwel nihil zijn en dan heb je er soms nog een zwaar gehandicapte zoon of dochter bij. Het enige antwoord dat je krijgt als je vraagt waarom ze daar toch wonen is "ik ben hier geboren"!
's Avonds om 18.30u kwamen we terug thuis en eindigde onze eerste werkdag samen, dit
uurschema zou de volgende dagen niet anders zijn!!

Het bezoek op donderdag in Terrabonna aan de zwaar mentaal en fysiek gehandicapte Bayron was een van de meest pakkende confrontaties voor ons. Een schamel bed, waar de inmiddels uit de kluiten gewassen Bayron binnen de kortste keren gaat doorheen trappen, staande tegen de open achterwand waar regen en wind vrij spel hebben, je houdt het niet voor mogelijk, voor ons was het mensonwaardig, de kippen hebben het bij ons veel beter.

We bezochten ook 2 kinderen uit het FANS-project (financiële ondersteuning om kinderen te laten studeren). Voor mij persoonlijk was dit bijzonder leuk omdat ik zelf de padre ben van Mario die we gingen bezoeken. De ontmoeting met de familie (vader, moeder, Mario met 3 broers en 2 zusjes) was hartelijk. Maar eerst moest er vanaf het dorpje waar Mario woont nog een bed geleverd worden aan een gehandicapt en erg ondervoed kindje boven op de berg in palo blanco, waar 4 families leven. De papa en Mario zelf fungeerden als gids. Het werd een bergwandeling van 3u!!!
De afspraak was gemaakt dat er 2 paarden zouden aanwezig zijn die zouden instaan voor het vervoer van het bed. Groot was onze verwondering toen er geen paarden te bespeuren waren op plaats en uur van afspraak. Gerard en Rina bleven doodkalm. Na even over en weer geloop en overleg bleek dat de 2 paarden met hun begeleiders de dag voordien de ganse dag hadden gewacht op de komst van het bed! Afspraken op zijn Nicaraguaans....
we worden elke dag een beetje wijzer! Dus maar naar boven gewandeld zonder bed en zonder paarden maar met de boodschap dat het bed beneden stond. De mensen van het dorpje zouden nu verder voor het vervoer instaan. Met weemoed en enig lood in de schoenen nam ik wat later afscheid van Mario en zijn familie.

Ondertussen zit ons Nicaraguaans avontuur er op. Het was een openbaring, ongelooflijk de
moeite.

Onze bewondering voor Rina en Gerard is alleen maar groter geworden. Ze denken en spreken Nicaraguaans!! Een betere tandem voor het dragen van een project als "Corazones Unidos" bestaat er gewoonweg niet.
Dr. Toon en alle fietsers-deelnemers aan het Monicareproject kunnen op hun beide oren slapen.

Bedankt Gerard en Rina en nog een gelukkige verjaardag aan Gerard want het is vandaag
toevallig 27 augustus.

Jan

Corazones Unidos para servirle!!