maandag 27 juni 2016



Dinsdag 14 juni 2016: vertrek Nicaragua, "VAMONOS"



Na een periode van ongeveer twee jaar is het weer tijd om naar Nicaragua te vertrekken.

Met 2000 aardbevingen in mei kunnen we zeggen dat er heel wat beweging is in het land. Ja echt Choquerend!



Na een flinke vertraging in Atlanta, wegens zware storm, liggen we na een reis van 26 uren in bed in Darío.







Woensdag

Een rustige dag, even acclimatiseren, wennen aan het tijdsverschil, bekomen van de lange reis.

De rust is van korte duur, in de late namiddag worden we onder een voorwendsel weggelokt en wacht ons een heuse verrassing. Alle collega's vinden we terug in een klein restaurantje richting Sébaco.

Met muziek en dans, een etentje en een cerveza is het ijs meteen gebroken!









Donderdag

Oef, effe wennen, om half zes 's morgens vertrek ik met Eduardo en Filipita naar Montaña Grande.

De Minsa heeft er een bijeenkomst met de lokale bevolking georganiseerd, vrouwen uit de hele regio kunnen een mamografie laten maken.

Filipita, een psychologe van Prosalud is net begonnen met het programma Funda Mental ......

Ook zij geeft een korte uiteenzetting over het nieuwe programma, deelt folders uit en praat met enkele mensen.



In functie van Funda Mental bezoeken we nog enkele scholen waar Felipita met de directeur praat en enkele folders overhandigt.








We gaan even langs Mario in El Balsamo. Hij heeft al drie maanden een gipsverband om zijn voet zoveel mogelijk te corrigeren. Elke week wordt er een nieuwe gipsverband gelegd in La Mascota in Managua.

Hij maakt reeds vorderingen.

En Jan en Moniek, de zwijnenfamilie heeft ook niet stilgezeten. Moniek en Jan zijn verkocht en met de opbrengst heeft vader nieuw zaaigoed gekocht.




 


In Terrabona bezoeken we Bayron, Doribel en Oscar.

Bayron heeft een spalkje om zijn voet te corrigeren.

Oscar heeft 1 teen gebroken door al zijn ongecontroleerde bewegingen maar stelt het verder goed.

Doribel moet weer dringend naar een psychiater, haar buik is bont en blauw van de slagen die ze zichzelf toe dient. Ook moeder en de zus hebben het nog steeds zwaar te verduren.

Zelfs de kuikentjes en de rondscharrelende kippen gaan eraan. 


 






We pikken de rest van de ploeg op in de kliniek van Tierra Buena en de dag zit er op, oef wat is het heet!!

Net voor ons vertrek wordt er gefumigeerd, een soort rook in de kliniek geblazen, het stikt er van de muggen.



Na de aardbevingen is er in deze regio bijna geen regen meer gevallen, nietegenstaande we in het regenseizoen zijn. De mensen beweren dat de aardbevingen de oorzaak zijn??

Dat belooft weer voor de oogst van de boeren!





Ondertussen is Gerard naar Cuajinicil. Samen met Karla bezoekt hij een aantal gezinnen die mogelijk in aanmerking komen voor een "Estufa Mejorada"

Een project voor verbeterde kachels, in samenwerking met het GROS van Neerpelt voor het  prototype en later met steun van de Provincie Limburg en Toeristen zonder vakantie voor de productie van meerdere kachels.





Vrijdag

In de namiddag bezoek aan een paar ver afgelegen dorpen zoals Valle San Juan in Darío.

Voor Gerard weer een heuse uitdaging, pura Roca, hellingen van 45° inclusief een tropische  stortbui. De 4x4 kwam weer goed van pas.

We worden vergezeld door een mevrouw van een andere NGO. Zij neemt de maten op van kinderen die een aangepaste rolstoel nodig hebben.

De rolstoelen zijn nieuw en gratis.

We  bezoeken de arme gezinnen met twee en eentje zelfs met drie zwaar gehandicapte kinderen. 






 

 
Eduardo wil een aangepaste matras laten maken voor een van de kinderen, een kluifje voor Gerard. Hij neemt samen met Eduardo de maten.



 




Zaterdag

Tijd voor MoNiCare, op naar Matagalpa om de reservering van het hotel aldaar  te bevestigen.

Nog even langs "de grote winkel" om de basisinkopen te doen, weer even wennen als er helemaal niks in huis is.

Om de dag af te sluiten nog met wat handjeswas.





Zondag 19 juni

Oef, uitslapen, het is al de hele week stikheet, en dat kost de nodige energie.

's Namiddags wat internetten, tegenwoordig gratis in alle Stadsparken van Nicaragua.

Onze overbuurman is naar Managua verhuisd, dus internetten vanaf thuis is helaas niet meer mogelijk.

En van het cybercafé zijn we zo terug, het stikt er van de muggen!





Maandag

's Morgens rijden we samen met Eduardo en Filipita naar El Cristal in Estellí.

We krijgen er enkele sta planken en een heuse WC stoel van Veerle, ze is een ergotherapeute uit België, woont in Nicaragua en werkt in de Escuela El Cristal.

Daarna rijden we naar het Minsa in Estelli waar Filipita graag een onderhoud heeft met iemand van Fundacion Manantial, een organisatie van Spanje die al langer werkt met personen met een mentaal probleem. Helaas heeft de persoon in kwestie een weekje vakantie.






Dinsdag

Eduardo en ik rijden met Mario en een paar andere kinderen naar Managua.  Allen hebben gips of spalkjes nodig.

Aangezien we normaal gesproken de hele morgen moeten wachten in La Mascota hebben we een opdracht van Gerard.

Gerard blijft thuis, hij heeft een onderhoud met dokter Toon en daarna gaat hij de inventaris opmaken van de fietsen en op zoek naar assistentie bij het in orde stellen van de MoNiCare  fietsen.



Het idee van Gerard van de stoven krijgt vorm, zijn beslissing staat vast, het wordt een kachel met o. a.  lava stenen.

En we dachten, lava stenen, die zijn er genoeg!! Ja watte, ze liggen voor het oprapen, het probleem is dat als je dat doet, een flinke boete krijgt, ze zijn beschermd!



We rijden richting Massaya en zoeken naar bedrijven waar we de stenen kunnen kopen, een flinke tegenvaller, niemand kan ons helpen.

Onderweg ontdekken we een heus veld met stenen, en rapen er toch al enkele tot een buur ons in de gaten krijgt en zegt dat we elk moment beboet kunnen worden.

Hij verwijst ons naar Nindirí, waar we na een hele uitleg een brief meekrijgen dat we op een bepaald terrein van de gemeente twee zakken mogen rapen, haha!

Wie denkt er nu aan als je 's morgens naar de stad vertrekt, 's middag met je open schoenen lava stenen moet rapen, hoe krijgen ze ene mens toch zo gek!



 






 


Gerard, in zijn enthousiasme denkt eraan, als het prototype werkt, om een camion stenen te bestellen, met alle Chinezen, maar niet met den deze, dat klusje kan hij zelf klaren!



 Alhoewel iedereen beweert dat het park in Masaya gesloten is, wil ik er toch even langsgaan en wat blijkt, het park is terug open!

Een verantwoordelijke vertelt rustig dat de vulkaan op ieder moment terug kan exploderen, je mag enkel korte tijd naar boven, maar alles op eigen risico.

Ik moet een schriftelijk verzoek indienen bij de directeur, en dan maar alles van dag tot dag bekijken voor de groep van MoNiCare.

Hopelijk neemt de vulkaan ook vakantie tot eind augustus!




Woensdag

Gerard krijgt hulp van twee jongens uit de buurt, om de fietsen te monteren.

De drie mannen druppen net zo hard uit als de hangende kettingen.

 




Magali, de tweede kinesiste van Corazones Unidos ligt er een weekje uit, ze heeft het Chikungunya virus veroorzaakt door een mug.



Eduardo en ik gaan naar Los Pepitos, waar om de 14 dagen nog een kinesiste van Matagalpa werkt. Zij is aangesteld door een Spaanse ngo.

Ze behandelt steeds maar vier kinderen, meer kan ze niet aan,  daarna vertrekt ze en is de rest van de kinderen voor Eduardo of Magali. 


 


 

Gera, ik heb jou lintjes al uitgeprobeerd en ja echt een goed idee, de kindjes en ook Eduardo vinden het spelletje geweldig. 


 

Donderdag.

Gerard blijft thuis en met zijn twee hulpjes hoopt hij vanmorgen de fietsen startensklaar te krijgen. 

 

 


Gewapend met mijn muggenspray, een lange broek vertrek ik om half zeven tevoet naar kantoor en daarna met de ambulance naar Terrabona. 



 













vrijdag 2 januari 2015

Tijd om afscheid te nemen


Vreemd, de eerste dagen na de tour, wakker worden met het idee, wat moeten we vandaag, welk transport regelen, bellen voor een picknick...  we waren even het noorden kwijt.

De vuile fietsen, het enige tastbare wat de stoere mountainbikers achtergelaten hebben is alles wat ons rest.
Met hulp van een paar medewerker wordt de tuin omgetoverd tot een heuse fietsenwerkplaats.
Er wordt gewassen en geschrobd, zodat de stalen (?) rossen clean en wel kunnen opgeborgen worden, wachtende op hun volgende uitstap. 







En helaas, we hebben weer minder goed nieuws.
Vladimir, een jongetje van twee jaar, is na 18 dagen ziekenhuis opname overleden aan een longontsteking.
Vladimir, een kranig ventje, heel gemotiveerd om zijn voetjes te bewegen nadat Eduardo er een paar kleurige vlinders op had getekend, hij had pas nog een staplank mee gekregen om thuis te kunnen gebruiken.
Net als Felix Pedro kwam ook Vladimir wekelijks naar de kiné in Terrabona.


Samen met Paco en de pastoor van Darío organiseerden we een bijeenkomst in de kerk van Darío waar vooral ouderen werden uitgenodigd met een visueel probleem.
De laatste tweedehands brillen uit België vlogen weg, er werd gepast, geruild en nog eens gepast tot ze het weer zagen zitten.







De Maria feesten zijn nu volop bezig. Dit betekent dat elke wijk van Darío een optocht organiseert met het Maria-beeld. Het beeld wordt om vier uur 's morgens afgehaald in de hoofdkerk, onder begeleiding van de fanfare, met luid gebed en gezang en het nodige vuurwerk. Iedereen kan hier reeds vroeg in de morgen van genieten!!! Op deze dag wordt Maria uitgedost en klaargemaakt om samen met de wijkbewoners 's avonds door de straten van Darío te paraderen op een praalwagen. Men organiseert een muziekband met toepasselijke muziek, mensen bidden, zingen, dansen, het gaat er veel minder stijf aan toe als bij ons.
Daarna wordt er Marol uitgedeeld, een zoete maïspap met varkensvlees en tortilla.....heerlijk!
Om 11 uur 's avonds brengt men Maria terug naar de kerk waar ze de volgende morgen weer door een andere wijk wordt afgehaald. 
Dit is de creatie van Eduardo!






Er stonden nog een paar zaken op de wachtlijst van Terrabona, en uiteindelijk zijn ze toch nog klaar geraakt.
De "magic" kast slaat aan bij de kids. Ze moeten eerst alle sloten met verschillende sleuteltjes openmaken waarna het kleine broertje van Macaco verschijnt.





Ook het rad van Fortuin is klaar!
Kinderen kunnen op een speelse manier allerlei oefeningen doen.
 

Fatima ontvangt haar nieuwe bril.


Onze laatste knuffel gaat naar Camila, zusje van Valeska.



We hadden nog geen kans gezien om de aangepaste matras met de nieuwe stoffering van het bed van Oscar te fotograferen.
Mama is heel content nu Oscar geen blauwe plekken meer heeft door met zijn ongecontroleerde bewegingen tegen de bedsponnen te slaan.


Een van de laatste dagen sluit "Los Pipitos" Darío af met een heus kerstfeest.
Kinderen en ouders worden getrakteerd op een rijstmaaltijd.
De piñata zorgt voor het nodige amusement.
Dit zou ook een leuk idee zijn voor Terrabona voor volgend jaar, denken we.





En dan toch nog even vlug een bed voor Ramon regelen. De matrasbeschermer zijn we vergeten mee te nemen, maar die bezorgt Eduardo in het nieuwe jaar.



Het is stilaan tijd om afscheid te nemen.

Een afscheidsfeestje met de collega's van Prosalud.
Ze waren er praktisch allemaal, en het was supergezellig! Een speech hoort er altijd bij in Nicaragua, we waren voorbereid.
We kregen een aangepaste "bandera" van Nicaragua waarna Ron en Toña overvloedig vloeiden.










Bijna twee jaar Nicaragua, we hebben er ons hart verloren.
We hebben heel veel gezien, ervaren en geleerd in deze compleet andere wereld.
De levenskwaliteit en - omstandigheden in dit deel van Nicaragua, (in de campo) laat staan de levensomstandigheden van families van kinderen met problemen zijn absoluut niet te vergelijken met deze in Europa.

Het programma Corazones Unidos heeft in de laatste twee jaar heel veel betekend voor deze mensen. Waar andere organisaties alleen beloftes maakten, hield Corazones Unidos woord.
Er werden geen loze beloftes gedaan, maar er volgde effectieve hulp.
Transport en begeleiding naar ziekenhuizen werden geregeld.
Bedden, rolstoelen, orthopedische schoenen, brillen, aangepaste douches, en zoveel meer werden gebouwd, aangepast of aangekocht.

En niet te vergeten, de mooiste kinézaal van Nicaragua, die ligt in Terrabona!
Eduardo de kinesist en Geaconda, zelf moeder van een zwaar gehandicapte dochter, ze hebben ons beloofd om het project voort te zetten, en we blijven contact houden.

In het nieuwe jaar wordt voor transport gezorgd en kan Eduardo zelf de verafgelegen dorpen bezoeken. Op deze manier kunnen kinderen met zwaar motorische problemen zich verzamelen op een bepaalde plaats in de campo en daar van kiné genieten.
In Chaguite Grande hebben we onlangs een locatie gevonden, de moeder van een bedlegerige dochter stelt een ruimte ter beschikking waar ook andere families van de nabijgelegen dorpen naartoe kunnen komen.
Eduardo wil autorijlessen gaan volgen, wat ook niet zo evident is in Nicaragua, zodat hij op termijn onafhankelijk van een chauffeur zijn werk kan uitvoeren.

Maar er is nog veel werk aan de winkel, psychiatrische patiënten, mensen met epilepsie, met mentale- en/of gehoorproblemen, deze vallen tot nu toe nog buiten de boot.

Dit alles, we kunnen het niet genoeg zeggen, is niet mogelijk zonder al de kostbare centjes en de steun vanuit het thuisland, nogmaals allen heel hartelijk bedankt!!!

En...we hebben de belofte gekregen dat we het project volgend jaar nog een keertje mogen komen evalueren, wie weet in combinatie met een nieuwe fietstocht.
 
Aan iedereen een Heel Hartverwarmend Gelukkig 2015!!!

Un abrazo fuerte,

Rina y Gerardo







.